The Weblog of Joep Bos-Coenraad

Heerlijk terrasweer

Ahhh wat een heerlijk weer om op een terras te zitten! Doet u mij maar een lekker korenwolfje! Met citroen? Nee nee dat biertje was al perfect toen ze gebotteld werd hoor. Mag ik daar een glas water bij? Spa rood of Spa blauw? Euhh doet u mij maar gewoon een glaasje kraanwater m’neer. Daar wil ik desgewenst best voor betalen.

De consumentenbond heeft onderzoek gedaan naar het bronwater dat wordt geserveerd op de Nederlandse terrassen. Daaruit bleek dat 38% van deze terrassen bij een Spa Rood bestelling normaal kraanwater met toegevoegd koolzuur serveert. De consumentenbond spreekt van een schande “hoewel het de goede kant op gaat, vorig jaar troffen zij op de helft van alle terrassen nog bronwater met koolzuur aan”.

Onderzoek Consumentenbond

Hoewel ik meestal veel waardering heb voor de consumentenbond ben ik het hier met ze oneens. Ik vind het een slechte zaak dat er zoveel gebotteld water wordt verkocht en gedronken in Nederland terwijl ons kraanwater tot het beste van de wereld behoort. Een huis-tuin-en-keuken-Nederlander zoals ik proeft het verschil tussen een koud glas Spa Blauw of kraanwater nauwelijks. Laat staan dat deze op dit minieme verschil zit te wachten op een dorstige warme zomerdag. De bond heeft natuurlijk groot gelijk dat een consument niet mag worden voorgehouden iets anders te kopen dan ze krijgt, maar om hier op in te zoomen als zijnde het een maatschappelijk probleem dat er kraanwater met toegevoegd koolzuur wordt verkocht… “l’eau contraires” zou ik op mijn beste Frans zeggen.

We hebben dus te maken met een ongelukkig maatschappelijk verschijnsel. Niemand, niet de terrasbezoeker, noch de horeca-uitbater, wil meer betalen voor water dan nodig, maar we willen ons ook niet opgelicht voelen. Bovendien is gebotteld water niet alleen duurder dan kraanwater, het is ook veel milieu-belastender dan kraanwater. Think about it: we hebben een schitterende infrastructuur in de vorm van waterleidingen in Nederland liggen waarover we ons zuivere kraanwater verplaatsen, en wat doen we? We bottelen water uit België, Frankrijk en Zwitserland en gaan dat met vrachtwagens naar alle cafe’s en supermarkten rijden. D’oh!

Wanneer je in Kenia bent is het wel de moeite om water uit een fles te bestellen. Hun bovengrondse open leidingen stelsel is helaas nog niet zo geavanceerd als het onze.

Mentaliteitsverandering nodig

Ik denk daarom dat het tijd is dat er een mentaliteitsverandering plaatsvindt onder de terrasbezoekers (naar ik veronderstel de grootste afnemers van gebotteld water) zodat de horeca daarop kan anticiperen. Want wanneer we een glas cola of bier bestellen op een terras betalen we natuurlijk niet alleen voor de drank, maar ook voor de tafel, de service, het schone glas etcetera. Waarom zou dat niet mogen voor een glas koud kraanwater al dan niet met toegevoegd koolzuurgas?

Mijn voorstel: Nederlanders vraag om kraanwater en koolzuurhoudend water en wees bereid om daarvoor te betalen! Een eerlijke horecaondernemer kan de verkoopprijs daardoor verlagen en we stoppen vooral onszelf voor de gek te houden!

Als je maar zo weinig mogelijk beweegt valt het met de warmte best uit te houden (thnx Nozzman)

Enkele dagen geleden had ik met medestudent Aafke een gesprek met de heer van Looyengoed, manager van het Facilitair Bedrijf van de Radboud Universiteit (waaronder etablissement “De Refter” valt), over vis. Het was ons in het verleden opgevallen dat de horeca op de universiteit over het algemeen haar maatschappelijke verantwoordelijkheden serieus neemt, denk aan een uitgebreid biologisch aanbod, koffie afkomstig uit eerlijke handel, een redelijk vegetarisch aanbod etc. Echter waar het maaltijden met vis betreft liet ze consequent steken vallen. De afkomst van de vis werd nergens vermeld maar ook de viskeuze wekte vaak de suggestie een erg ongelukkige te zijn.

Duurzame of uitstervende tonijn? Aan de buitenkant kun je het niet zien.

Wat houdt deze ongelukkig viskeuze in? Met veel vissoorten is het slecht gesteld. Verhalen over uitstervende tonijn en kabeljauw halen regelmatig het nieuws. Gelukkig zijn er veel vissoort waarmee het nog wel erg goed gaat, en per vissoort maakt het ook erg veel uit waar, en op wat voor manier, deze gevangen wordt. Zo is een sardine uit de oceaan bij Portugal een uitstekende keuze maar wordt dit zelfde visje in de middellandse zee met uitsterven bedreigd en daarmee ook ecosystemen waar zij deel van uitmaakt. Geen ramp dus voor de consument want de oceaan biedt voldoende sardine om menig pizza mee te voorzien, het vergt alleen wel de nodige inspanning hier rekening mee te houden.

Omdat het lastig is om uit je hoofd te weten welke vissoorten “OK” zijn hebben een aantal organisaties daar iets op bedacht om dit eenvoudiger te maken. Zo is er op www.goedevis.nl bijna iedere vissoort te verifiëren en is een papieren viswijzer te downloaden om af te drukken en in je beurs of handtas bij je te dragen. Zoals biologisch vlees bijvoorbeeld een EKO keurmerk kan hebben dat het welzijn van de dieren voor de slacht tot op zekere hoogte garandeert is er ook een keurmerk voor duurzame visserij: het MSC (Marine Stewardship Counsil) keurmerk. Dit keurmerk garandeert dat de visstand op orde blijft en de vangstmethodes geen/weinig bijvangst hebben en de leefomgeving van de vis niet vernielen.

Met de nodige trots op mijn universiteit kan ik u mededelen dat het facilitair bedrijf van de Radboud Universiteit vanaf September, maar waarschijnlijk al eerder, alleen nog maar vis die is voorzien van het MSC keurmerk inkoopt!

Ik hoop dat alle horeca dit goede voorbeeld zo snel mogelijk overneemt, vraag daarom om goede vis! Het is onze planeet. Wij maken het verschil!

Een boomklevertje in de natuur

Terecht vragen velen mij al dagenlang waar deze post blijft: het grote boomklevertje-opzet-project. Een aantal weken geleden, om precies te zijn op 2 juni, vond medestudent Janneke voor het AKKU kantoor een dood boomklevertje. Dit prachtige beestje is waarschijnlijk tegen de glazen loopbrug boven het sportcentrum gevlogen, maar was pas kort dood (ze was nog warm) en puntgaaf.

Wat doe je wanneer je zo’n diertje vindt? Exact, gelijk luchtdicht verpakken (ivm hygiëne) en in je koelkast of diepvries bewaren zodat je haar later kunt proberen op te zetten. Althans, dat is wat ik dacht.

Diezelfde dag belde ik vrienden Robert en David op of zij mij s.v.p. wilden assisteren bij deze klus. Aangezien ik geen aantoonbare ervaring heb in het opzetten dieren maar wel secuur en schoon te werk wilde gaan kon ik wel een doktersassistent en een fotograaf gebruiken om mij te ondersteunen en het process vast te leggen. Om te zien aankomen dat ik hier onontkomelijk een bloederig schouwspel van zou maken hoef je niet helderziend te zijn.

En zo werden de taken verdeeld: David zou de schone man zijn die mij de benodigdheden aangeeft zodat verpakkingen en gereedschappen schoon bleven. Robert zou het proces vastleggen voor het nageslacht en ter ondersteuning van deze post.

Goed, voordat we gaan beginnen, wat is de basis voor een goede preparatie van een vogeltje of zoogdier. Op basis van gezond verstand en een beetje google kwam ik tot het volgende:

• Verwijderen van alle spiermassa, organen en andere niet-droge onderdelen van het diertje die zouden gaan rotten/stinken/schimmelen.
• Goed ontsmetten. De huid van het dier van binnenuit met alcohol afnemen zodat deze mooi schoon en steriel wordt.
• Opvullen. Met watten, klei of andere relatief droge materie.
• Kraaltjes of spelden voor de oogjes. Niemand vind het leuk om via oogkassen naar het vulsel te kijken.

Hoe ging de operatie? klik  op “Lees verder…” hieronder! (waarschuwing: it might get a little messy)

Continue reading…

Biobol, een nogal vrije vertaling van het Engelse Biosphere, is een ruimte (bijvoorbeeld de aarde zelf) waar energie wordt uitgewisseld met andere “biospheres” (denk aan zonlicht dat op de aarde komt en een deel van dat licht dat weer reflecteert) maar waar alles dat er leeft vast zit op de betreffende biosphere (onder normale omstandigheden). Dieren, planten, bacteriën, zij zitten vast in hun biosphere. We kunnen stellen dat leven op aarde zonder uitzonderlijk toedoen van de mens geen andere biospheres bereikt.

Biosphere 2 van buiten

Een ruimte waarbinnen leven bestaat (planten, dieren [waaronder mensen], bacteriën, schimmels etc.) op aarde maar die helemaal is afgesloten van de buitenwereld valt te reconstrueren. Dat is niet zo eenvoudig als het namaken van een regenwoud in een dierentuin maar daar komt veel bij kijken. De ruimte moet namelijk zelf-regulerend zijn: bijvoorbeeld zuurstof en CO2 concentraties moeten binnen de ruimte op peil worden gehouden. Ondanks de complexiteit van zo’n project hebben wetenschappers tussen 1987 en 1991 een tweede biosphere op aarde gemaakt: Biosphere 2. Hierbinnen hebben 4 mannen en 4 vrouwen twee jaar lang geleefd, afgesloten van de rest van de aarde. Ze verbouwden er hun eigen voedsel, maar ook extremere uitdagingen dienden zich aan, zo kregen ze onverwacht te kampen met een gebrek aan zuurstof.

Biosphere van binnen

Jane Poynter was een van de vier dames in Biosphere 2. Toen ik vanmorgen haar  presentatie op ted.com bekeek raakte ik onder de indruk. Wat ben ik als Nederlandse man, niet onderontwikkeld en zeker niet ongeinteresseerd, contact met de realiteit verloren. Mijn leven speelt zich af achter (ook meer en meer op maar dat terzijde) monitoren, bureaus, telefoons en kassa’s. En heb ik een keuze? Ja natuurlijk tot op zekere hoogte kan ik naar het strand gaan, een moestuintje onderhouden, door het bos lopen en stiekem op de heide in de hoge veluwe overnachten als ik zou willen. Maar daar doel ik niet helemaal op. Waar is het contact met wat echt is? Als ik het nieuws kijk of lees lijkt het of politieke conflicten of economische crises bepalen of leven zoals we het kennen kan blijven voortbestaan. En dat is ook zo, want we hebben een pseudo werkelijkheid gecreëerd waarin voortbestaan afhankelijk is geworden van eigendom en formele macht. Het voortbestaan van het individu is helaas, in tegenstelling tot het leven in Biosphere 2, nauwelijks afhankelijk van de individuele verantwoordelijkheden om voor onze biosphere 1 (aarde) te zorgen. Beton, communicatienetwerken, eten uit de winkel en gemotoriseerd vervoer heeft ons (hoe comfortabel ook) het directe, fysieke contact met onze biosphere doen verwateren.

Eigenlijk vind ik dat best confronterend en pijnlijk. Laat ik het maar bekennen: ik ben zoiemand waarbij voorzichtig en stiekem tranen uit de ooghoeken beginnen te lekken als ik een film als “Into The Wild” kijk. Ik, nota bene scheikunde student en afgestudeerd ICT-er, zou eigenlijk wel wat meer van deze mensvriendelijke schil over de werkelijkheid los willen komen. Maar tot zo’n stap als die van de hoofdrolspeler uit Into The Wild durf ik het nooit te laten komen. Waarschijnlijk door een combinatie van gebrek aan wilskracht en een te groot verantwoordelijkheidsgevoel richting vrienden, studie en maatschappij. Desondanks: heeft iemand suggesties over hoe ik weer meer mens kan worden? Heeft er iemand nog een eilandje ergens op zee of zo waarop we weer echt kunnen gaan leven? Hoeft niet per se zonder techniek en het liefst zelfs met enige vorm van medisch comfort, maar dichterbij de wisselwerkende, niet uitputtende, processen die de planeet laten ademen. Dichterbij mijn crop sla, en dichterbij de lap spek welke ik dan weer zou kunnen verdedigen te eten. Wie deelt deze wens met mij?

Hoe dan ook, terug naar waarmee ik begon: ik wil iedereen aanraden de lezing van Jane Poynter te bekijken (klik). Deze vraagt 16 minuten van je tijd maar confronteert je op een prettige manier met waar leven eigenlijk om zou moeten gaan.